Mediamucho
Audiovisuele producties & media-educatie
Het beste boek is volgens mij dat boek waarbij je niet kan wachten om eraan te beginnen en tegelijkertijd niet wilt dat je het uithebt. Het boek, waar ik nu vrienden mee ben en welke ik aan iedereen wil geven, is het boek ' Wat heb jij gedaan om mij gelukkig te maken?' van Ted van Lieshout.
Waarom? Het sluit aan bij waar ik momenteel mee bezig ben. Wat heb ik tot nu toe allemaal gedaan en wat wil ik nog doen? Wanneer stop je als verzamelaar met verzamelen en hoe versmal je je verzameling tot je lievelingscollectie?
Ik ben opgegroeid in een huis vol met boeken en 'paperassen' zoals mijn vader zou omschrijven. Ik hou van verzamelen van boeken, niet alleen om de verhalen maar ook vanwege het fysieke boek. Ik kan niet nalaten om aan een boek te ruiken als ik het koop, hetgeen soms op bijval en herkenning kan rekenen maar net zo goed op spot en verwonderde blikken. Tijdens mijn studie kwam ik in de wereld van het kinderboek terecht. Ik volgde vakken kinder- en jeugdliteratuur in 1991 bij Toin Duijx (1956-2025) Tussen mijn verzameling staan veel boeken van Ted van Lieshout. Van 1995 tot 2000 werkte ik als redacteur bij het Klokhuis waar hij als liedjesschrijver voor de drama afdeling schreef.
Voor zijn zeventigste verjaardag maakte Ted van Lieshout een prachtig boek, met een schat aan gedichten en beeldsonnetten, verhalen en illustraties, foto's en overige beelden uit zijn carrière. Hiervoor dook hij onder protest in zijn eigen archiefkast om, ik citeer: “de vredige rust van de dozen te verstoren. (..) De achterste doos stond er al een jaar of vijfendertig en schrok zo van het rustverstoren dat hij scheurde van schrik”. Om tot een keuze te komen gaat hij in een serieus en humoristisch gesprek met de 17- jarige Ted die hij ooit was en op sommige punten blijkbaar ook soms nog is. Tussen neus en lippen krijg je uitleg over het ambacht en de techniek van onder andere linosneden en gewassen tekeningen.
Wat ik mooi vind in het boek zijn de gesprekken tussen de zeventigjarige en de zeventien jarige die hij gebruikt om een inkijk te geven in de beelden en verhalen die hij wil vertellen en laten zien. Ted vindt dat de omgeving in de illustraties nodig zijn om een personage te laten aarden. Als zeventienjarige tekende hij de personages en liet de omgeving verder kaal.
Ted 17: “Ik vind er best mooie tekeningen bij zitten. Je bent wel erg streng voor jezelf.”
Ted 70: “Ik vind dat ik niet streng genoeg kan zijn. Ik wilde mezelf naar een hoger plan tillen. Zoals een hoogspringer de lat net iets hoger wil leggen om te zien of hij eroverheen kan springen. In werkelijkheid legde ik de lat steeds te laag waardoor ik erover struikelde.”
Jonge en oudere Ted reageren zowel scherp als mild op elkaar. Soms gaan ze niet in op wat de ander zegt en juist dat is ook het sterke door wat er niet gezegd wordt op zo'n moment. Dan voel ik me als lezer extra betrokken.
Waarom? Het sluit aan bij waar ik momenteel mee bezig ben. Wat heb ik tot nu toe allemaal gedaan en wat wil ik nog doen? Wanneer stop je als verzamelaar met verzamelen en hoe versmal je je verzameling tot je lievelingscollectie?
Ik ben opgegroeid in een huis vol met boeken en 'paperassen' zoals mijn vader zou omschrijven. Ik hou van verzamelen van boeken, niet alleen om de verhalen maar ook vanwege het fysieke boek. Ik kan niet nalaten om aan een boek te ruiken als ik het koop, hetgeen soms op bijval en herkenning kan rekenen maar net zo goed op spot en verwonderde blikken. Tijdens mijn studie kwam ik in de wereld van het kinderboek terecht. Ik volgde vakken kinder- en jeugdliteratuur in 1991 bij Toin Duijx (1956-2025) Tussen mijn verzameling staan veel boeken van Ted van Lieshout. Van 1995 tot 2000 werkte ik als redacteur bij het Klokhuis waar hij als liedjesschrijver voor de drama afdeling schreef.
Voor zijn zeventigste verjaardag maakte Ted van Lieshout een prachtig boek, met een schat aan gedichten en beeldsonnetten, verhalen en illustraties, foto's en overige beelden uit zijn carrière. Hiervoor dook hij onder protest in zijn eigen archiefkast om, ik citeer: “de vredige rust van de dozen te verstoren. (..) De achterste doos stond er al een jaar of vijfendertig en schrok zo van het rustverstoren dat hij scheurde van schrik”. Om tot een keuze te komen gaat hij in een serieus en humoristisch gesprek met de 17- jarige Ted die hij ooit was en op sommige punten blijkbaar ook soms nog is. Tussen neus en lippen krijg je uitleg over het ambacht en de techniek van onder andere linosneden en gewassen tekeningen.
Wat ik mooi vind in het boek zijn de gesprekken tussen de zeventigjarige en de zeventien jarige die hij gebruikt om een inkijk te geven in de beelden en verhalen die hij wil vertellen en laten zien. Ted vindt dat de omgeving in de illustraties nodig zijn om een personage te laten aarden. Als zeventienjarige tekende hij de personages en liet de omgeving verder kaal.
Ted 17: “Ik vind er best mooie tekeningen bij zitten. Je bent wel erg streng voor jezelf.”
Ted 70: “Ik vind dat ik niet streng genoeg kan zijn. Ik wilde mezelf naar een hoger plan tillen. Zoals een hoogspringer de lat net iets hoger wil leggen om te zien of hij eroverheen kan springen. In werkelijkheid legde ik de lat steeds te laag waardoor ik erover struikelde.”
Jonge en oudere Ted reageren zowel scherp als mild op elkaar. Soms gaan ze niet in op wat de ander zegt en juist dat is ook het sterke door wat er niet gezegd wordt op zo'n moment. Dan voel ik me als lezer extra betrokken.
< Overview